CGART : آیا در طراحی و ساخت کمیک ها از سبک خاصی پیروی میکنید؟ کمی توضیح دهید.

 من سعی میکنم در طراحی و کادربندی هایم شیوه ای جدید به کار ببرم. گرچه تاثیری که دیگر هنرمندان این رشته بر من گذاشتند را نمیتوانم انکار کنم. شاید تاثیر سبک دیزنی و تیم برتون در کارهایم تا حدودی مشهود باشد.

CGART :  نقش کمیک استریپ در انیمیشن چیست؟ و رابطه ی آن با طراحی استوری برد؟

 بدون شک طراحی کمیک و ساخت انیمیشن از جهاتی مانند یکدیگر هستند. شما برای تولید یک انیمیشن و یا کمیک ماندگار نیاز به داستان و ایده پردازی قوی، کاراکتر های جا افتاده و فضا سازی و رنگ مناسب دارید. هم چنین، مقوله پیش تولید و تولید در هر دو زمینه بسیار مهم می باشد. اما استوری برد و کمیک شباهت چندانی با یکدیگر ندارند. در استوری برد شما با نما های یکسان روبرو هستید و باید برای تعریف فیلمنامه از تمام عناصر سینما پیروی کنید. شاتها، حرکت دوربین، نور پردازی و در کل کوچکترین دی تیل ها در استوری برد درج میشود. اما در کمیک استریپ شما میتوانید به هر کادر و نمایی که احساس میکنید مناسب برای تعریف داستان است، رو آورید و صفحه ها و کادرها  به دلخواه شما طراحی میشوند.
 

CGART :  کمی در مورد گرافیک و تکنیک هایی که برای تصویر سازی  استفاده میکنید توضیح دهید.

 من کارم را با طراحی اسکچ های اولیه برای صفحه بندی و نماهایم شروع میکنم. در مرحله بعد به کلین آپ با مداد و سپس قلم گیری با راپید میپردازم. برای رنگ گذاری از نرم افزار فتوشاپ و در صورت لزوم پینتر استفاده میکنم. صد البته  قلم نوری به پیشرفت کاری ام کمک فراوانی کرده و لذت استفاده از آن را فراموش نخواهم کرد.

CGART :   و کمی در مورد داستان؟ آیا داستان کمیک ها نیز نوشته ی خودتان است؟

 در حال حاضر به دلیل سفارش نشریاتی که با آنها کار میکنم، اقدام به طراحی کمیک داستان معروف هری پاتر و افسانه بیدل قصه گو  برای مجله "جدید" و همینطور اقتباسی از بازی جذاب و ترسناک "رزیدنت اویل" برای نشریه بازی نما کردم.  اما در آینده قصد دارم به دو داستان که خودم نوشتم رجوع کنم و برای چاپ کتاب کمیک آنها تلاش کنم. داستان هایی با تِم فانتزی ایران باستان...

CGART :   کمیک های مورد علاقه تان کدام ها هستند؟ و دلایل علاقه ی شما به آنها؟

به جرات میگویم تن تن و میلو... من در دوران دبستان تن تن را کشف کردم. زمانی که از ترس اخراج شدن به شکل مخفیانه  کتاب ها را دست به دست میکردیم و با خواندن ماجراهای تن تن و کاپیتان هادوک به وجد میآمدیم. هرژه همواره برایم حکم یک استاد خوب را داشته... همینطور آستریکس و ابلیکس، با داستان قدرتمند گوسینی و طراحی های قدرتمند تر اودرزه، دنبال کردن داستانی جذاب با شخصیت های دوست داشتنی بر صفحه های کتاب.

... و در نهایت بت من و اسپایدرمن ابر قهرمانان دوران کودکی ام به شمار میآیند.

CGART :   وضعیت کمی و کیفی طراحان کمیک استریپ در ایران به چه صورت است؟

 با وجود علاقه ی زیاد و هنرمندان قابل در ایران، به این هنر هیچ توجه ای در حد شان و منزلت آن نمیشود. کمیک استریپ در بین مردم ناشناخته است و آنها برای خرید کمیک پول نمیپردازند و این باعث میشود ناشران و مطبوعات در چاپ این نوع آثار تمایلی از خودشان نشان نمی دهند. لذا هنرمندان این رشته دستمزد واقعی نمیگیرند و برای امرار معاش به کارهای دیگر مانند تصویر گری کتاب کودک و استوری بورد و ... دست میزنند.

CGART : به نظر شما  از این طراحان چطور باید حمایت های کمی و کیفی صورت گیرد؟

 بهتر است ناشران برای چاپ این آثار علاقه نشان دهند و به سوی فرا گیر شدن این رشته قدم بردارند تا تاثیر خود را بر نسلی که مخاطب اینگونه داستان هاست بگذارند. و با ایجاد مراکز آموزشی کمیک استریپ برای علاقه مندان هم میتوان در آینده شاهد هنرمندان حرفه ای تر بود.

CGART :  آیا در حال حاضر شرکت یا موسساتی که طراحان کمیک استریپ در آنجا مشغول باشند وجود دارد؟ چه ملزوماتی برای اینکار میبینید؟

 خیر. هیچ موسسه یا شرکتی در ایران برای چاپ و عرضه کمیک وجود ندارد و تمامی هنرمندان این رشته برای تجربه و علاقه ی شخصی خود کمیک کار میکنند.اما در حال حاضر نشریه "جدید" با بودجه ای بسیار محدود اقدام به چاپ گاهنامه کرده است و سعی میکند در این زمینه فعال باشد. همچنین نشریاتی مانند همشهری جوان، ایران، گل آقا، رشد، دوست، سروش و پیل بان به طور محدود اقدام به چاپ کمیک کرده اند.

CGART : مهمترین شاخصه ها در طراحی کمیک استریپ کدام ها هستند؟ و آیا یک طراح باید به تمام آنها مسلط باشد؟ طراحی کاراکتر، محیط ...

 در ابتدا ترجیح میدهم کمیک استریپ را به دو شاخه خارجی  و داخلی تقسیم کنم. در کمیک های خارجی که عمدتا در ایالات متحده آمریکا، فرانسه، بلژیک تولید میشوند، شما شاهد کار یک گروه حرفه ای هستید. به این شکل که نویسنده ای قابل داستانی درگیر کننده را به رشته تحریر در میآورد و سپس طراحانی سابک سبک مثل اشلی وود شروع به کار بر روی تصاویر میکنند. در این تیم افرادی مشغول به مشخص کردن کادرها، دکوپاژ، بالون ها، افکت ها و ... میشوند. و عده ای دیگر با وفاداری کامل به اصل تصاویر به کار قلم گیری، جوهر گذاری و رنگ میپردازند. و به این گونه ما شاهد آثاری بی نقص و استاندارد هستیم که در بازار فروش جهانی حرف اول را میزنند.

اما در ایران داستان کاملا متفاوت است. یک هنرمند ایرانی کمیک استریپ باید به معنی واقعی کلمه یک آچار فرانسه باشد و به همه توانایی های طراحی کمیک مسلط باشد. به این معنا که باید خود اقدام به نوشتن داستان کرده، آن را طراحی، قلم گیری و رنگ کنند. حتی باید خود به تایپ متن بالون ها هم بپردازند. (این آخری ظلم واقعی است.)  بعد از همه این کارها، دستمزدی به مراتب کمتر از یکی از افراد تیم خارجی به ایشان پرداخت میشود و طراح بخت برگشته حتی توان اعتراض هم ندارد. در پایان مشکلات چاپی، اشتباه در صفحه بندی نشریه، جا به جایی دیالوگ ها و نبود استمرار در ادامه چاپ آثار و در نهایت عدم وجود قانون کپی رایت باعث میشود دلسردی تا مغز استخوان هنرمند نفوذ کند.